Pocztówkowe wymiany pozostaną jednorazową zabawą, no chyba, że otrzymam za swoje pięć kartek także pięć i nie nie będzie wśród nich żadnego krajobrazu z Finlandii. Biorąc pod uwagę fakt, że dwie wysłałam na drugi koniec świata, w najlepszym przypadku odzew będzie po kilku miesiącach. Czyli szybko się wyleczyłam i dobrze, wybitnie w tym pomogło forum, na którym zostałam zjechana jak bura suka za fakt, że bardziej mi zależy na ładnym niezniszczonym obrazku niż "historii podróży" w postaci stempli i zagnieceń, a już zwłaszcza jak śmiem nie zachwycać się pisaniem po kartce, przecież to "kontakt międzyludzki" i "ktoś mi daje cząstkę siebie", dla mnie ma być szalenie ważne, że jakaś Mary albo Tatiana ma n lat, lubi czytać, ogladać filmy i słuchać muzyki (a ktoś napisałby, że nie lubi?) oraz życzy mi miłego dnia. Tjaaa, a ja wpisując gotowca, że oto przesyłam widok z mojego miasta i mam nadzieję, że się spodoba - daję komuś cząstkę siebie, na którą ów ktoś czeka z utęsknieniem. Już jest 'friend' a nawet 'love'. Tak więc niech polsko-kartkowe towarzystwo wzajemnej adoracji kisi się we własnym sosie uważając każdego, kto preferuje czystą kartkę w kopercie za świętokradcę, heretyka, skrajnego egoistę etc. etc., a sama myśl o możliwości puszczenia jej dalej budzi grozę jak straszna zbrodnia. Zdecydowanie nie moja kategoria wiekowa.
    W sumie na dobre wyszło. Zirytowało mnie marnowanie czasu na pierdoły, więc zmobilizowałam się do ważniejszych poczynań, które bez tego wlokłyby się nie wiadomo jak długo. Poszła następna porcja krzyżówek do "Rozrywki", dużo dużych zadań. W końcu udało mi się wyliczyć, za całostronicową jolkę dają 70zł na czysto. Trzy wydrukowane w miesiącu i dojdzie kilkanaście zł ze zwrotu podatku. Jak mam ciąg, zrobię dziesięć w miesiącu, dałoby się przeżyć, gdyby wszystkie akceptowali, z tym jak wiadomo różnie bywa. Wspomniana wyżej mobilizacja miała zdecydowany wpływ na wzmocnienie siły ciągu. Znając życie podejrzewam, że i tak wszystko to zjedzą podwyżki. Rachunek za prąd wyższy o 40zł pomimo tego, że lodówka nie pracowała, aż strach pomyśleć, co będzie latem. Czemu w takim tempie nie rosną ceny akcji moich spółek energetycznych? Pytanie retoryczne. No ale jest ciąg.
    Na czym u licha można zarobić, skoro nawet na lichwie się nie da? Z dziewięciu inwestycji na kokosie.pl trzy poszły do windykacji, bez mojego udziału, bo za małe kwoty, opłaty przewyższyłyby wartość, a szansa na ich zwrot w przypadku ściągnięcia długu moim zdaniem jest równa zeru, podobnie jak szansa na sprzedaż wierzytelności za jakąkolwiek cenę. Poczytałam o procedurach, sporo się dowiedziałam włącznie z namiarem na miejscowego komornika. Ponieważ i tak nie mam dokąd dzwonić, a karta w komórce pełna, zadzwonię do jakiegoś biura komorniczego z zapytaniem o wymagane dokumenty, stawki, zasady i co tam mi na myśl wpadnie. Oczywiście wiem, że to nic nie da, kasę trzeba spisać na straty, tylko dla nauki. O e-sądzie wiem już coś-niecoś, o wekslach czytałam niedawno, pora na dołożenie jeszcze jednego elementu do pudełka puzzli. Może się przyda, nigdy nie wiadomo, czy kiedyś nie znajdę się po drugiej stronie... A tak w ogóle chcę przecież zakładać mafię, trzeba wiedzieć coś o prawie, gdy ma się ochotę je łamać na poważnieeeeee :-)

    I nic. Rok się skończył, taki sam jak poprzednie tylko gorszy. W następnym też będzie tak samo, tylko bardziej... bo niby dlaczego miałoby być inaczej? W lutym 2015 będę mogła sprzedać mieszkanie, może wtedy dostanę ostatniego podrygu i spróbuję zawalczyć, a jak się nie uda, pozostanie sucha gałąź. Bo to nie jest kwestia jakiejś wiary w siebie, brania się w garść, pozytywnego myślenia i podobnych pierduł - po prostu brakuje mi siły fizycznej, nie do przeskoczenia żadnym optymizmem. Żaden problem mieć sto pomysłów na życie, ale wszystkie nie wymagające fizycznej harówy wymagają pieniędzy, cześć pieśni.

    I nic. Blog się skończył. Wszystko zostało już napisane.

...
A więc są Święta
Dla słabych i dla silnych
Dla bogatych i dla biednych ludzi.
Świat jest taki zły...
... (Lennon)

I jeszcze jeden z utworów świątecznych:
http://www.youtube.com/watch?v=WpyfZPabeRc (Garczarek)

    A więc są Święta...

    Nie przeżywam ich jakoś szczególnie. Siedem lat temu w Wigilię był pogrzeb mamy, na cmentarzu nie byłam ponad rok. Ktoś się urodził dwa tysiące lat temu, ktoś umarł w 2004, oba zdarzenia tak jakby mnie nie dotyczą. Tak jakby... Jest cisza, jest krótki dzień, jest dobrze. Podrożało wszystko znowu, jest źle. I to co dobre szybko minie, a to co złe zostanie. Bo tak było, jest i będzie.

    Wesołych Świąt!

    Zwracam honor InPost-owi, gazecie.pl i kto tam jeszcze przyłożył się do akcji z kartką świąteczną i płytą za darmo. W końcu przyszło powiadomienie, że przesyłka czeka. Właśnie ją odebrałam - wszystko się zgadza. Cel marketingowy firma osiągnęła, zarejestrowałam w pamięci sposób obsługi paczkomatu, wcześniej obczaiwszy lokalizację kilku najbliższych. Nigdy nie wiadomo, kiedy się przyda. Teraz tylko wyszperać w sieci zdjęcie tej płytki i pójdzie na aukcję. Zatrzymałabym ją sobie, gdyby te kolędy bardziej przypadły mi do gustu, ale jakieś mało radosne to wykonanie... tak, tak, darowanemu koniowi... Hmmm, na YouTube nie ma, w Googlach zdjęcia nie ma, na Allegro nie ma... Teraz żałuję, że nie zamówiłam więcej, byłby interes :-)

    Dostałam kartkę świąteczną. Pierwszą i zapewne ostatnią. Od Grażyny. Bardzo ładna, otwierana, lakierowana, w kopercie... i ani słowa ponad gotowe nadrukowane życzenia, tylko podpis. Lepszy rydz niż nic? A może ja się nie znam na sawłar-wiwrach i wysyłając e-mailem obrazek własnoręcznie wyrysowany w programie graficznym popełniłam wielką gafę? Bo o szacunku świadczy fakt wydania pieniędzy (kartka, koperta, znaczek, równowartość markowej czekolady), a im większe pieniądze tym szacunek większy, a nie poświęcony czas na jakiś amatorski bohomaz i to wysłany darmowym kanałem? W dzisiejszych komercyjnych czasach zapewne tak to wygląda, ale zamierzam pozostać przy swojej wizji świątecznego hm, hm, nazwijmy to obowiązku...
    Natomiast nie dostałam ani kartki ani płyty, którą zamówiłam z reklamy na gazeta.pl. Zawsze z rezerwą odnoszę się do wszystkiego, co jest za darmo, bo gdzieś haczyk musi tkwić, ale czasami chodzi o sprzedanie "tylko" danych osobowych i co najwyżej irytujący spam. Tak miało być i tu, uznałam, że interes jest akceptowalny, płyta miała oczywiście pójść pod młotek na aukcji WOŚP :-) Przeczytałam wszystko co trzeba, podałam maila i telefon, zakładając tym samym konto w paczkomatach InPost. Ponad tydzień minął i nic. Nie ma nic, a przy próbie ponownego wejścia z linku w mailu, wystakuje błąd, że za chwilę naprawią, a ta chwila trwa i trwa. Tak więc figa z makiem i utwierdzam się w przekonaniu, że to celowy błąd, bo nie ma nic za darmo i tyle. Zwykły lep, aby pokazać, że taki InPost istnieje i jak działa. Wiedzieć nie zaszkodzi, pomysł całkiem do rzeczy, ale wykonanie fatalne, toteż w życiu nie będę z tej firmy korzystać, no chyba, że przy następnej akcji wysyłania czegoś za darmo, czego nieotrzymanie nie będzie jakąś stratą.
    Kurs akcji KGHM w miesiąc spadł o 35%, a mój profil na naszej-klasie odwiedził Jezus Chrystus :-)

    Jak można się przeziębić nie wychodząc z domu? Spacer do Tesco zaliczyłam dwa tygodnie temu, a ostatnie wyjście po zakupy w piątek, na bazarze kupa luda, jakiś wirus pewnie się przyczepił. Bo zawsze musi jakaś duperela, choćby taka jak smarkanie, zepsuć pozytywy, gdy tylko się pojawią. Zaliczyła się do nich kasza po 4,50 zł i parę "promocji" serkowo-jogurtowych z powodu kończącego się terminu ważności, przy takiej temperaturze można brać w ciemno.
    I w tym momencie klnę na własną głupotę - bo te zaoszczędzone dwa złote z groszami właśnie wydałam na aukcji WOŚP. Nie dość, że wystawiłam dziesięć aukcji i tracę czas na zaglądanie jak idzie (a idzie słabiutko) to jeszcze strzeliło mi coś do łba, żeby zalicytować. Byłam pewna, że pierwszy licytant ustawił wyższą cenę i będzie tylko podbicie - a tu, cholera jasna, wygrałam. Zapłaciłam oczywiście, ale znowu szlag mnie trafia, bo bilans musiał się wyrównać i jeszcze trochę obsunąć. Znowu. Zamiast tracić czas mogłam przygotować następną porcję krzyżówek, tymczasem parę dni uciekło, poczta na pewno jeszcze trochę przetrzyma, bo ma nawał przedświąteczny i tematy wielkanocne się nie załapią...
    Do czego to wszystko? Do kosza. A z kosza... na aukcję:
http://aukcje.wosp.org.pl/show_item.php?item=536749
Jasny gwint, myślałam, że to było rok temu, a jednak dwa...
http://bp4444.blox.pl/2009/11/Java-i-Matrix.html

    Jednak zdradzę "Rozrywkę". Odpowiedź na ostatni list wyjątkowo szybka, ale znowu przyjęte tylko kilka zadań. Propozycje trafiły ponownie na pana Andrzeja Z., który najwyraźniej wycina jak leci, co akurat nie pasuje na zapchajdziurę, podczas gdy pan Arkadiusz D. bierze pod uwagę jakość, nawet zaliczyłam pochwałę "bardzo udana przesyłka" - a wszystkie pochodziły z tej samej sesji twórczej. No cóż, gotowy prezent dla konkurencji, w biznesie nie ma sentymentów.
    WOŚP-owe pocztówki nabijają złotówki i znowu ledwo-ledwo się powstrzymuję, żeby nie wkopać się głębiej w tę zabawę. Chore dzieci nie mój problem, pomoc tymże jest wbrew mojemu interesowi, ale co chwilę łapię się na tym, że jakbym miała aparat, poszłoby na aukcje to czy tamto, a jakbym miała jakieś całkiem nieduże pieniądze w nadmiarze, pobawiłabym się w malowanie obrazków czy ręcznie robione kartki, a i zakupiłabym coś niecoś. Nie rozumiem, jakieś podprogowe przyciągacze tam mają czy co?
    Do Biedronki powrócił "mój" serek, w nowym większym opakowaniu, a także z wyższą ceną. Nie ma rady, i tak jest tańszy od innych, więc będę kupować nadal, za to chleb odrobinę potaniał, w sumie różnice groszowe, ale czemu grosze obniżki nie rekompensują groszy podwyżki? Głupie pytanie...
    Rachunek za gaz i stówka do dopłaty, nie ma wyproś, prognozy były zaniżone, więc zgadza się niestety. Ech, gdybym tamte prawa poboru przetrzymała dwa dni dłużej, byłoby zysku nie sto pięćdziesiąt, tylko tysiąc pięćdziesiąt złotych. Jak zawsze... Czekam na następną okazję, która to naprostuje... i raczej się nie doczekam.
    Poza pogodą wszystko tradycyjnie do dupy.

    Rozpoczęły się aukcje WOŚP. Postanowiłam, że tym razem dam sobie spokój z dobroczynnością i... wystawiłam jedną symboliczną pocztówkę. Jest pierwsza oferta. Dziwne, bo licytant ma już komentarz ode mnie, nawet punktu mu nie zaliczą, więc po co? A ja co z tego będę mieć? Świadomość bycia ziarnkiem piasku na pustyni to żadna satysfakcja.

    Kupiłam kaszę za 5 zł, słownie pięć, czyżby wracała normalność? oby, oby... Z honorarium przybyło na koncie 70 zł, chyba więcej zadań wydrukowali niż to jedno, które przyuważyłam, a może podnieśli stawki? oby, oby... I jeszcze udana spekulacja na prawach poboru Cersanitu - zakup po 5 groszy, sprzedaż po 6 - i proszę, zwróciły się buty, doładowanie komórki, miesiąc internetu i jeszcze zostało. Coś mi się wydaje, że siła wyższa, która ustawiła szklany sufit, o który się rozbijam ilekroć podskoczę, pilnuje także, abym i w dół za ostro nie poleciała. Pisane mi ślizganie się na krawędzi. Może by tak poeksperymentować jak daleko mogę się posunąć? Gdybym zakupiła np. aparat fotograficzny albo drukarkę, czy trafiłby się "cud", który by z powrotem finanse do tej krawędzi wyprostował? Hmmm... wolałabym odwrotną kolejność, a to jakoś nie wychodzi.
    A tak w ogóle, czy ktoś mógłby mi wytłumaczyć co jest takiego zachwycającego w fakcie, że jeden bokser drugiemu złamał szczękę?

    No... Zdrada chwilowo odroczona, z przedostatniej przesyłki przyjęte wszystkie zadania, z wyjątkiem jednego, ale przeznaczonego właśnie na pożarcie, więc "zima wasza, wiosna nasza, a "Lato Muminków" ma 12 liter i też będzie wykorzystane. Następne projekty tworzą się coraz fikuśniejsze, przynajmniej tyle satysfakcji, że w czymś się sprawdzam.
    Bo tak w ogóle jest coraz gorzej, drożej - kupiłam buty za 53,90 zł, jak dla mnie bardzo dużo. Kilka lat temu przy niewielkim wysiłku znalazłam półbuty za 9,99 zł i używam do dziś, te wprawdzie zimowe kozaki, ale pięciokrotnie więcej plus wielogodzinne poszukiwania i niby cena po obniżce, o czymś niestety świadczą. W dodatku brzydkie, ale droższe były jeszcze brzydsze, czego pojąć nie jestem w stanie. 50 zł na doładowanie komórki, raz na rok trzeba. I po stówce.
    Z Biedronki zniknął najtańszy serek, wiadomo...
    Przedłużyłam umowę na internet na takich samych warunkach, co w tym wszystkim jest jedynym pozytywem. No i drugim, że na bazarze kasza gryczana wraca do ceny akceptowalnej, 12 zł było zupełnym kosmosem, już jest po 8 zł, jak będzie po 6 zł kupię jako świateczny rarytas.
    I znowu zadziwiające, że ze śmietnika przynoszę coraz fajniejsze rzeczy, ludzie jakoś zupełnie na odwrót w ogóle nie liczą się z groszem. Tym razem komplet bombek i malutkich ozdóbek choinkowych (był jeszcze łańcuch, ale za duży i zostawiłam), pudełka lekko pogięte, ale zawartość bez zarzutu, kubeczek z kaczorem Donaldem, kilka lnianych ściereczek i zmywaków całkiem nowych, ładne blaszane pudełko po herbacie, kilka kartonowych teczek z gumką, koszulek na dokumenty i "Panorama Firm".
    Dziwię się i coraz bardziej nie rozumiem tego świata :(

    Jak nie ma o czym pisać, może o pogodzie? Rano było biało, pierwszy śnieg szybko się stopił. Koniec tematu.
    Zastanawianie się po raz stutysięczny, czy istnieje jakiś sposób na normalne legalne zarabianie w tym po...nym kraju, przyniosło stutysięczny wniosek taki sam jak poprzednie, że dla mnie nie istnieje. Kilka następnych życiorysów powysyłanych na oferty do których spełniałam wszystkie warunki (poza wiekiem, o którym nie było napisane wprost, ale "młody dynamiczny zespół" wiadomo co oznacza) pozostało jak zawsze bez odzewu. Trzeba będzie nauczyć się kraść. Z postanowieniem uczynienia pierwszych kroków w tym kierunku powędrowałam do Tesco. Wróciłam z trzema kilogramami tańszej kaszy, droższym niż w Biedronce serkiem, czekoladą w tej samej cenie i uwaga, uwaga - ukradzionym lizakiem. W sumie zarobiłam może 50 groszy, dodatkowo zebrałam sześć puszek, ale z powrotem nie dałam rady na piechotę i wydałam na bilet 2,30 zł. Interes jak w mordę strzelił... tyle, że przysłowiowy rzemyczek zaliczony. Jakiś komentarz? [xxx] Za to (?) przynajmniej wpadnie jakieś honorarium, jedno zadanie w "Rozrywce" przyuważyłam, z przesyłki lutowej, z czego domniemywam, że wysłane w lipcu tematy bożonarodzeniowe w tym roku raczej się nie ukażą. Następnym krokiem ku demoralizacji będzie zdrada i wysłanie propozycji do Technopolu.

    Wczoraj kupiłam akcje KGHM, dziś, dzięki exposé premiera spadły o 14%. To się nazywa siła słowa. Prosimy o oklaski...

    Komentarz od "starego" czytelnika, miło. Trochę się dziwię, że całkiem dużo jest wejść, choć nie ma nic do poczytania. Nie bardzo tu pasuje odnośnik do do treści poetycko-historyczno-wyższych, albowiem moja świadomość określona bytem coraz bardziej oddala się od tzw. wartości. Zwłaszcza patriotycznych. Wywieszanie flagi czy to w "niepodległość", czy "konstytucję" uważam za durną szopkę. Założę się, że ponad połowa z tych wywieszaczy kombinuje na podatkach, nie płaci za psa, za telewizor, tu i tam zahandluje czy poremontuje coś na czarno - i nie widzi żadnego związku. Niech ich psi trącają... Dla mnie listopad to najlepsze dla osobistego samopoczucia okoliczności przyrody - ciemno, zimno i do łóżka niedaleko.
    Co do ciemności, następne śmietnikowe znalezisko w postaci dwóch żarówek teoretycznie energooszczędnych okazało się kompletną porażką. Rozumiem, że zużyte nie miały prawa super świecić, ale sądziłam, że i tak się opłaci wykorzystanie tych resztek, bo cały wic z nimi polega na cenie z nadwyżką zjadającej nominalne oszczędności. Tak mi się wydawało, a teraz już wiem, że nie tylko idiotycznie skalkulowana cena jest powodem, że ludzie "nie chcą być ekologiczni" - to badziewie zupełnie nie nadaje się do oświetlenia! Pal sześć, że wszystko nabiera kolorów zgniłej ścierki, ale po dziesięciu minutach oczy pieką od tego szajsu. Skoro wpatruję się w monitor 10 godzin na dobę i nic, szkodliwość tej "ekologii" jest bezdyskusyjna. Zapewne też jako odpad takie coś jest bardziej kłopotliwe od zwykłej żarówki, więc cały szum wokół tego wynalazku jest ordynarnym odwracaniem kota ogonem i wciskaniem ciemnoty. W celu? Jak nie wiadomo o co chodzi, chodzi o wydojenie durnych Polaczków, którzy bezkrytycznie lecą z portfelem na lep zagranicznego kłamstwa, a swój patriotyzm manifestują flagą na balkonie. 
    ...i widzą wszystko oddzielnie...

    Można żyć bez komputera i bez internetu. Byle nie dłużej niż dwa dni. Miałam zrobić większe porządki i dałam sobie na to świąteczny weekend, albowiem na cmentarz iść mi się odechciało. W życie pozagrobowe nigdy nie wierzyłam, akceptowałam jakieś minimum tradycji, tym razem przeważyło podejście: eeee tam... Rozpoczęłam od wyrzucenia śmieci, aby zrobić w koszu miejsce na efekty owych prządków. Na tym zamiary się zakończyły, bo przyniosłam ze śmietnika pozostawione obok kontenera trzy grubaśne segregatory z "Encyklopedią zdrowia dziecka" i jak łatwo się domyślić na przyniesieniu się nie skończyło. Potrzebne mi to jak piąta noga, ale od czytania rzeczy mogących poszerzyć wiedzę na jakikolwiek temat jestem uzależniona bardziej niż od komputera. Wprawdzie jedno z drugim jest związane nierozerwalnie, bo często internet uświadamia mi, że nigdy nie zastanawiałam się nad czymś, co akurat takiego zastanowienia było warte. Na przykład mały szok przeżyłam, gdy na jakimś forum ktoś podzielił się odkryciem jak rośnie ananas. Ani mi przez myśl nie przeszło, żeby wyobrażać sobie jak wygląda cała roślina (wcale nie jest to palma), a wyguglane obrazki pokazały coś zupełnie innego niż możnaby przypuszczać. Podobnie nie zastanawiałam się, jak to jest z pierwszym oddechem dziecka przy narodzinach, gdzie wejdzie powietrze, skoro płuca są wypełnione płynem. Już wiem - ten płyn prawie całkowicie się wchłania podczas porodu, reszta jest wyciskana podczas przechodzenia przez wąski kanał. Natura po prostu jest genialna. Z encyklopedii zaliczyłam tylko pierwszą część, o ciąży, porodzie i noworodku, późniejsza zawartość jest niekompletna, to chyba był dodatek w jakiejś gazecie do kolekcjonowania. Jak widać komuś się w końcu znudziło, mnie też się znudzi, tylko co ja z tym potem zrobię, przecież nie wyniosę i nie położę pod kontenerem :-)
    Poniższe zdjęcie aby choć trochę nawiązać do dzisiejszego święta - kawałek cmentarnego muru z bezlistnymi już gałązkami dzikiego wina. Zrobione dwa lata temu, w drugiej połowie listopada.

    Może by tak napisać coś? A co? Bo ja wiem... jakąś notkę? A może zasiać... zaorać? Nie ma o czym pisać, nic się nie dzieje. Wytransportowałam wiktuały na parapet, temperatura poniżej 10 stopni. Miesięcznie kilkadziesiąt złotych oszczędności na prądzie - zawsze to coś. Honoraria za krzyżówki - loteria. Szarpnęłam się i zakupiłam "Rozrywkę" dla wyczajenia aktualnych trendów, ale akurat moda na hasła wielowyrazowe i co popadnie w liczbie mnogiej, zupełnie mi nie odpowiada. Nie zejdę poniżej pewnego poziomu (np. słówko "iksy" - tfu!), więc trzeba będzie przeżyć odrzucanie większości propozycji. Gdyby to było opłacalne, mogłabym wydawać własne czasopismo, ale znając realia tego rynku wiem, że opłacalne nie będzie. Jak zresztą wszystko, co chciałoby się robić bez różnych kombinacji, coś o tym wiem, ale nie będę kontynuować tematu. A może ktoś chciałby nawiązać współpracę? Nie ma sprawy - wirówkę taką jak ta: link wymienię na kilogram kaszy gryczanej.

    Wyniki takie, jakie były do przewidzenia, nic zaskakującego. Nie dołożyłam swojego głosu, co nie miało żadnego znaczenia, i tak wyszło zgodnie z zamierzeniem. Jakby nie wyszło też specjalne by mnie to nie wzruszyło, bo jak napisałam, od dawna już jestem poza marginesem. Oferta pracy, do której spełniam wszystkie oficjalne wymagania, wysyłałam dwa razy aplikacje, rozmawiałam z przedstawicielem firmy na targach pracy, wszystko ładnie-pięknie - zamieszcza wciąż to samo ogłoszenie od półtora roku. Jak to nazwać? Absurd? Nie, po prostu chodzi o wymagania nieoficjalne - chcą młodych chłopaków - jakby ktoś bredził o jakimś równouprawnieniu, lepiej niech się w czółko popuka. I nie zmienią tego żadne wybory. Nie to nie. Żyje się dalej. Spółdzielnia włączyła ogrzewanie. Pierwszy raz w tym sezonie wyszłam z domu w czapce i rękawiczkach. Łyknęłam ostatnią polopirynę. Kupiłam znicze.

    To oczywiste, że Palikot dostanie się do sejmu i jego ugrupowanie zdobędzie na tyle dużą reprezentację, że władza będzie musiała się z nią liczyć. Już w wyborach prezydenckich, gdy Napieralski dostał sporą ilość głosów, widać było jak na dłoni, że ludzie rozpaczliwie szukają kogoś/czegoś spoza układu. Palikot "z jajami" wstrzelił się w lukę, której SLD nie wykorzystało właśnie z braku jaj, w szczególności jaj antyklerykalnych. Dobrze, że w końcu pojawił się ktoś, kto nie boi się mówić głośno o państwie świeckim i traktowaniu kościoła jak firmy, która ma podlegać prawu, a nie na odwrót. Na tym zbuduje swój sukces wyborczy. Przez chwilę zastanawiałam się nad tym, aby zagłosować na jego ruch. Ponieważ dla mnie osobiście nic się nie zmieni, choćby nawet wygrali kosmici pozostanę poza nawiasem, mój głos miałby tylko i wyłącznie znaczenie ziarenka powiększającego ferment - żeby się układ zdziwił, ba, może nawet zaczął zastanawiać o co tym wyborcom chodzi, czego w ogóle chcą?
    Jednak nie zagłosuję. Zaważył kiedyś przeczytany wywiad z Palikotem. To, że on właśnie był jednym z pierwszych, a może nawet wynalazcą super biznesowego pomysłu - oferty z gatunku nie do odrzucenia - pracowniku, samozatrudnij się. Po co mam zawracać sobie d... twoimi prawami, chorobami, urlopami, płacami minimalnymi, gdy założysz własną firmę i będziesz mi to samo robił za tyle ile ja chcę, na gwizdnięcie kiedy mi potrzeba, ZUS to twój problem jak ci nie zapłacę "bo mam ważniejsze wydatki", a w końcu i tak cię wykopię z dnia na dzień, bo po co mi koszty. Na tym polega biznes, aby kłamać i wydzierać kasę; zgodziłeś się (=nie miałeś wyboru, twoja wina) - jesteś głupolem, takich się dyma. W ten właśnie sposób wykończył mnie mój szef, dla którego Palikot to jest łebski gość, na biznesie się zna, a jakże. Zresztą nawet fizycznie są do siebie podobni łącznie ze sposobem mówienia, biznes też zrobili w tych samych warunkach początku lat dziewięćdziesiątych, gdy kasa dosłownie leżała na ulicy, wystarczyło robić cokolwiek, handlować z łóżka polowego, a potem można już było składać propozycje nie do odrzucenia... No więc na Palikota nie zagłosuję, zawsze będzie mi się kojarzył z prawem dżungli - po trupach, słabsi muszą zginąć.
    Wobec tego na kogo? Nie pójdę na te wybory. Gdyby jednak coś mi się odmieniło w ciągu tych dwóch dni, to tak samo jak w poprzednio, na osobę, nie na partię.
    www.skowronska.info.pl

    Domowy Trójkąt Bermudzki oddał mi pilnik do paznokci. Naprawdę nie znalazłam żadnego racjonalnego wytłumaczenia tego fenomenu, spadł mi pod nogi, gdy zdejmowałam ręcznik w łazience. Nigdy go tam nie zanosiłam, a ręczniki przez cały czas pilnikowego niebytu przewieszałam i wymieniałam wielokrotnie, nie miał najmniejszych szans gdziekolwiek się zaczepić. Na próby zrozumienia jak to mogło być straciłam cały dzień i klops, zagadka pozostała niewyjaśniona. Na pilniku nie ma żadnych śladów kilkumiesięcznego przebywania w alternatywnym wszechświecie, ale kto wie, może nabrał przez to jakichś magicznych właściwości? No to teraz czekam, aż odnajdzie się naklejka i płyta z Windowsem, choć porównując wielkość i wagę przedmiotów, podejrzewam, że w tym przypadku będzie trudniej o teleportację z innej czasoprzestrzeni.
    Wyszywane ryby skończyłam. Ładne, ale w sumie żadna rewelacja. Odłożyłam do szuflady.

    Znalazłam sobie nowe hobby, o ile można tak to nazwać, bo trafiłam na stronę-blog o wekslach http://www.remitent.pl i czytam z wybitnym zainteresowaniem. Nigdy nie wiadomo, kiedy się przyda, a przy okazji dobrze coś więcej wiedzieć w temacie, gdy w co drugiej krzyżówce powtarzają się słowa trata, trasat i trasant. Podstawowe zasady przyswoiłam i stwierdzam, że wynalazek mający kilkaset lat jest jak najbardziej użyteczny w dzisiejszych czasach. Będę używać, gdy założę własną mafię... pardon... firmę. Naprawdę fajna rzecz taki weksel, wystarczy podpis na kartce i liczy się jako pieniądz. Wprawdzie osobną kwestią będzie skłonienie dłużnika do zamiany papieru na przyrzeczony pieniądz, ale akurat w tym przypadku ewentualna sprawa sądowa i windykacja będą najprostsze formalnie. Dobrze wiedzieć... Z rozmaitej wiedzy, której posiadam całe góry, nigdy nie odniosłam żadnej wymiernej korzyści...

    Giełda znowu zaprezentowała wodospad Niagara. No żeż... Nawet z tymi akcjami, które mi zostały i tak stratnymi, że dalszy spadek teoretycznie nie robił większej różnicy, jednak poczułam uderzenie obuchem przez łeb. Postąpiłam więc jak straceniec i zakupiłam kilka rzeczy zbytkownych plus truciznę. Do pierwszych zalicza się bateria do komórki (13zł), mulina (2,40zł, najwyższy czas skończyć wyszywankę z rybami przynoszącymi bogactwo), kilogram wafelków (7,90zł), krem Nivea (3,45zł), znaczki pocztowe i koperty (poszła nowa przesyłka do "Rozrywki"). A trucizna to zupka w torebce marki na K... (0,93zł) co już świadczy o zamąceniu umysłu, bo taka sama biedronkowa była po 0,43zł. Ale przecież raz się żyje... Pomidorowa z makaronem.
    W końcu odebrałam wygraną książkę z poczty, nie było awiza. Zaczęłam czytać i po kilku zdaniach stwierdziłam, że to nie jest inna planeta, to całkiem inna galaktyka, ba, wszechświat alternatywny zamieszkały przez obcych mojej zdolności pojmowania geeków na kanałach IRC-owych. Ktoś musiał mi wykazać dobitnie, że jestem dinozaurem, skoro znajomość gier zakończyłam na Tetrisie, a nie rozumiem ni w ząb takiego na przykład zdania: Całkowita zmiana konwencji (dotychczas były to dwuwymiarowe gry RPG z widokiem "izometrycznym", teraz F3 stał się hybrydą RPG i strzelaniny FPP) pociągnęła za sobą różne odczucia społeczności. Książka i tak była przeznaczona do wystawienia w aukcji charytatywnej, więc chyba znawcy wybaczą mi, że nie poświęcę niczego dla achievementa w Gears of War.
    Spadają kasztany. Sąsiadka pajęczyca krzyżakowa wypasła się i napęczniała jak wiśnia. Pachną jabłka. Jesień nareszcie :-)

    Miałam zamiar napisać coś więcej o studiach, w szczególności o tym właśnie koledze (młody, piękny, zdolny, bogaty), z którym potrafiłam znaleźć wspólny język, zacytować jakiś ciekawszy dialog, np. o braku powołania do pracy nauczycielskiej. Mieliśmy praktyki w jednym liceum, pracę magisterską pisaliśmy u tego samego profesora, na końcowy egzamin weszliśmy we dwójkę, nasze dyplomy mają sąsiednie numery. Ja zaliczyłam bezrobocie, on został asystentem na Politechnice. Nic nadzwyczajnego, on należał do wygranych, miał samochód, tuż po studiach własne nowe mieszkanie, wkrótce się ożenił. No i... Parę dni temu natrafiłam w sieci na nazwisko, resztę wypluły Google - ma niepełnosprawne dziecko. Porażenie mózgowe, chłopiec ośmioletni, nie mówi, nie siedzi, mało co widzi. Fundacja, numer konta, jak przekazać 1% podatku, zdjęcia, apel o wsparcie finansowe i tak dalej.
    Podczas studiów stado bab miało za złe, czemu on wziął sobie taką nieatrakcyjną szarą myszkę i w duchu życzyło jej jak najgorzej. Z zazdrości. Czemu ona, a nie ja "lepsza". Siła wyższa jak widać też miała za złe (przecież na obraz i podobieństwo) i pokazała sprawiedliwość... Szkoda mi przede wszystkim tej dziewczyny. Właściwie jej nie nie znałam, parę razy 'cześć' i tyle, ale domyślam się jak to jest, gdy jedyne, czym można podziękować mężowi za mezalians, dziecko, syn, okazuje się życiową klęską. Jakie ma szanse ten mały, gdy po tylu latach ćwiczeń potrafi zaledwie podeprzeć się na rękach?
    Znalazłam i to, że kolega nie zrobił doktoratu, nie został na uczelni, jest zwykłym nauczycielem. Na stronie urzędu pracy oferta dla opiekunki/fizjoterapeuty podpisana jego nazwiskiem, świeża, z lipca tego roku.
    A tak poza wszystkim zastanawiam się, co się dzieje później z takimi ciężko upośledzonymi dziećmi. Nie spotkałam się z apelami o pomoc dla dorosłych, a chyba nadal potrzebują sprzętu i rehabilitacji? Może nie potrzebują...

    Do wczorajszej notki (à propos kantu dupy) dochodzi jeszcze fakt, że znowu z kokosa.pl brak spłat. Tym razem dwóch, a co gorsza to dopiero pierwsze raty, jak na samym początku poślizg, szanse na wyjście z tego bez strat wyglądają mizernie. W najgorszym wypadku stówka pójdzie się paść. No pięknie, ..uźwa, pięknie... Z którejkolwiek strony patrzeć, nic się nigdzie nie opłaca, jakiekolwiek próby tylko pogarszają sytuację. Naprawdę jedyne co pozostaje to ograniczyć się do aktywności na poziomie minimum potrzeb życiowych, aby wybrać najlepszą z dostępnych opcji: a) obsuwanie się powolne, b) spadanie szybkie, c) katastrofa.

    Dostałam odpowiedź z "Rozrywki". Z jednej strony dobrze, bo okazało się, że przyjęli trochę z zadań ponownie wysłanych po dwóch latach, czyli nikt sobie ich nie przywłaszczył, wtedy naprawdę się zgubiły. Z drugiej strony zaakceptowali tylko pięć na dwanaście, gdy jakość aż takiego odsiewu nie uzasadniała, normalnie przyjmowali mi ponad 75%. Wiadomo, trzeba było pokazać kto tu rządzi, z racji dłuższej przerwy znów chyba uchodzę za świeżynkę, podejście do "kotów" jest wszędzie takie samo, czy to szkoła, czy wojsko, czy redakcja... Nie da rady, dwie stówki miesięcznie były założeniem zbyt optymistycznym. Spróbuję jeszcze zapukać do Technopolu, wyglądają na jeszcze bardziej "antykotowatych", ale też o tyle nowocześniejszych, że może uda się przesyłać propozycje e-mailem. Inne wdawnictwa w ogóle nie wchodzą w rachubę, mam 100% pewności, że cokolwiek tam wyślę, zniknie w czarnej dziurze. W sumie wszystko jak zwykle o kant dupy rozbić.